راهی به جز نوشتن

اگر کسی الان کنارم بود..

و در آغوشِ هم کِز کرده بودیم، باز هم من می توانستم انقدر سرشار از کلمه باشم و این ها را در گوشش پچ پچ کنم؟ یا لال می شدم و با سکوتم بین خودم و او دیوار های بلند و محکم می ساختم؟!

از من بعید نیست چنین کاری..

من بی اختیار ساکت می شوم ولی اگر محکم بغلش کردم، حتّی اگر ساکت بودم یعنی دوستش دارم..

یعنی دلم می خواهد کلمه هایم را جورِ دیگری به گوشش برسانم.

راهِ دیگری پیدا می کردم برای حرف زدن

راهی به جز نوشتن...